www.laylalovin.wordpress.com

Liefde kan leuk zijn, zolang die persoon ook van jou houdt… Als die persoon niet van je houdt, of het niet laat merken, is liefde een hell. En Joost mag weten hoe je jezelf daaruit red, want je wordt aangevallen door alle monsters en griezels die daar terecht zijn gekomen; je komt er niet meer zomaar uit.

Misschien komt ‘t daardoor dat ik liefde niet snel toelaat in mijn leven?

Het enige wat ik hieraan kan toevoegen is dat het gewoon niet goed gaat tussen Kevin en mij.
Hij laat tijden niet van zich horen, beloofd me om in het weekend dingen te laten weten, en hij negeert me vrolijk door.

Niet alleen door hem gaat ‘t niet goed, de laatste tijd, maar ook door een aantal vrienden, door mijn oma die in het ziekenhuis ligt en het standaard gezeur op school.

xoxo

Tsja… eigenlijk, zegt de titel al genoeg, lijkt mij.

Gister met Kevin een beetje gepland hoe het zit, met langskomen.

Uitleg:
Hij moest vandaag (om 6 uur vanavond) op voor zijn rijbewijs.
Als hij die gehaald had, dan zou hij morgen (waarschijnlijk, als hij de auto van zijn ouders kon lenen) naar mij komen.

Nou, degene die weten hoe stapel ik op hem ben zullen wel snappen dat ik dus niet kan wachten.
Hij zei dat hij me een bericht op netlog zou achterlaten of hij geslaagd was of niet.
Na meer dan 3 uur heb ik nog niets binnengekregen.

Al de hele dag zit ik met vlinders in mijn buik af te wachten… en ik wordt er zo hyperactief.

Ik krijg op dit moment een bericht.
En ik heb zo’n leuke Belg die zegt: “Er is een bericht binnengekomen.”   
Dus ik hopen dat het Kevin is, maar nee… het is Mickey.
Niet lullig, Mickey, maar daar baalde ik van. xD 

Nou… ik zit dus tegen Maudy te praten en ik probeer positief te blijven.
Dat of belgen gewoon heel lang duren voor ze een besluit kunnen nemen. “Rechts, of linksaf?” Of dat de instructeur niet weet of ie hem zal laten slagen.
En dat áls hij dan geslaagd is – zijn foto gemaakt wordt: “Nee, die is niet mooi – opnieuw.”
Waardoor alles dus lang duurt…
En dat ie nu misschien wel met mensen in ‘t café zit feest te vieren.

Maar goed – het blijft afwachten.
En het erge: ik kan hem niet sms-en, dus ik kan er ook niet achterkomen.

*wacht verder in spanning af*

xx

Nu vannacht alles is stukgegaan
het een voor een uit onze handen viel
niets heel mocht blijven van wat was beloofd
de tegenstand te groot, tot er niets meer over was

Ja… voor mij is deze vakantie niet de mooiste. En eerlijk gezegd heb ik er een grote hekel aan dat ‘t nog zo lang duurt voordat het weer een beetje “normaal” wordt.
Hoe erg ik school ook haat; ik wil toch weer dat het begint. Dan zijn je vrienden niet op vakantie of moeten ze niet elke dag werken. Dan kun je normaal met ze afspreken en kun je je leraren weer uitlachen – in mijn geval. Dat is toch wel iets wat ik mis, aan school…
Misschien ben ik nu een abnormale puber, omdat ik wil dat school weer begint, maar deze vakantie is iedereen oud genoeg geworden om te mogen werken. En de meeste doen dat dus ook. De anderen zijn op vakantie.
En ik zit hier een beetje levenloos mezelf te vermaken met spelletjes zoals ‘Bejeweld’ en ‘Tetris’. (Augh, ik ben echt levenloos).

Naast dat er bijna niemand is om mee af te spreken heb ik ook dagen dat ik me geweldig vermaak.
Voorbeelden hiervan:

1. 13 juli 2008:
   Werchter Boutique.
   Ach, ik had het eerlijk gezegd veel slechter ingeschat.
   Tokio Hotel speelde Engels – verschrikkelijk, dus ging ik ergens zitten. Dank aan de sigaretten, want daardoor heb ik mezelf niets aangedaan.
   Het is nog leuk geworden: Ik heb Kevin, Arno, An, Isia ontmoet. (: Ik hoefde niet bij mijn familie te zitten (wat verschrikkelijk is, want dan voel je je heel erg dood…) en het werd leuk, want Belgen zijn cool! \m/
   En het was geweldig om Doe maar live te zien…
2. Ik heb Kim weer ge-meet! *hypert* En dat was heel fucking gaaf enzo. \o/
3. Ik ga Cheyenne meeten, op 10 augustus.
4. Ik heb Kevin en Arno die mijn vakantie iets leuker maken. x’D
5. Zwemmen met Maudy op de Groene Heuvels.
6. Afspreken met Mickey en heel hard lachen.

nu vannacht alles is stukgegaan
we beiden door elkaar zijn neergehaald
elke belofte nu gebroken is
en ieder klein gemis
zich genadeloos liet zien

En Jolien, Nikki, Youri en Ashley komen dit weekend allemaal weer thuis (wat een timing, dat ze gelijk komen). Dus dan wordt de vakantie misschien toch nog leuk.

In ieder geval wil ik nooit meer zo’n vakantie meemaken – daar ben ik zeker van.

Singing sweet home alabama all summer long.

Ja, ik vond dat het wel weer is tijd werd om hier iets te posten.
Stiekem was ik vergeten dat ik nog een weblog had en ik heb hier ook helemaal geen smoes voor, dit keer.
Alhoewel ik me de laatste tijd toch wel meer met school bezig heb gehouden dan dat ik het eerste 3 kwart jaar van mijn brugjaar gedaan heb, heb ik alsnog niet genoeg mijn best gedaan. Vinden mijn ouders en mijn mentor.
We kregen ergens in maart, volgens mij, de keuze om Grieks en Latijn te doen, of niet. Nou, ik wil dat natürlich doen, want ja; Layla heeft al helemaal plannen met 7 verschillende talen en een boek en zo, maar daar gaat het nu even niet over. Dat komt later allemaal.
Nou, mijn advies was Negatief en eigenlijk was ‘t dus uitgesloten dat ik nog naar het Gymnasium kon, want als ik afgewezen zou worden, nu, dan kon ik later ook niet meer naar het Gymnasium gaan.
Natuurlijk was ik het hier niet mee eens, want ik haal dan wel slechte punten voor geschiedenis en aardrijkskunde, maar dat komt niet door tijd te kort om te leren. Dat komt door kennis te kort om goed te leren en doordat ik er leraren voor heb die de pest op mij hebben (onderandere mijn mentor, die ak geeft) en dat ik dus ook nauwelijks tijd eraan besteed. Ik zit namelijk teveel achter de computer (ja, dat geef ik zelf toe) terwijl ik in die tijd ook kan leren.
Mijn mentor heeft me ook al meerdere malen beloofd om mij te helpen, is niets van gekomen. Dus had ik een keer een gigantische ruzie met hem en heb ik hem voor weet ik veel wat uitgescholden.
Ook had mijn moeder hem opgebeld dat zij het er ook niet mee eens was en dus zijn ze het nog een keer gaan aankijken.
Ik hoor na aankomende dinsdag of ik nu wel Gymnasium mag doen, maar de kans is kleiner geworden. Ik moest dan namelijk een voldoende voor ges/ak pw halen, voor bio/tech pw en voor wiskunde. Nou, wiskunde is geen probleem… dat was dit keer ook heel makkelijk. Bio en tech daarintegen heb ik ook moeite mee en dat schommelt van een 3 naar een 6. Dus ik ben benieuwd hoe ik het dit keer gedaan heb.

Ook hebben we te horen gekregen dat mijn mentor na dit schooljaar weg is. Dus ik ben daar even heel blij om. En nu krijgen we onze bio lerares als mentor en dat is gewoon een geweldig mens. Ze is oud en grijs en zo, maar als je met haar over NEC praat hoef je 3 uur lang niet te werken, want dan praat ze erop los. En toen Nederland tegen Frankrijk moest voetballen was ze ook helemaal in het oranje gekleed, inclusief een oranje pruik. En ja, de hele klas natuurlijk blij dat we haar nu als mentor krijgen en dat Kim weg gaat!

Wat ik in de zomervakantie ga doen is nog steeds niet duidelijk. Er zijn 5 dingen die zeker zijn, voor de rest wil ik niet plannen, want dat haat ik…

1. Ik ga 7 juli t/m 11 juli op danskamp, in Drenthe , met 2 meisjes die bij mij op dansles zitten. ^^
2. Ik ga naar werchter boutique, weer Tokio hotel zien, Doe maar voor het eerst in mijn leven zien en hopelijk Cheyenne meeten.
3. Als Cheyenne niet mee gaat naar WB, ga ik haar sowieso meeten.
4. Nog een keer met Kim meeten.
5. Veel doen met vrienden en zoveel mogelijk van huis zijn; zodat mijn ouders mijn vakantie niet kunnen verpesten. ^^

Ik ga weer proberen om mijn blog regelmatig te updaten, want ik merk nu wel hoe erg ik het gemist heb. Ik had ook niet verwacht dat ik meteen zoveel woorden erin zou zetten, maar uiteindelijk is het me toch gelukt! ^^

Ik weet niet waarom maar…
ik schaam me voor mezelf.

Ik wil even snel tegen je zeggen dat jij één van de belangrijkste personen in mijn leven bent.

Gister had ik je kort en snel gezegd dat ik nooit had gedacht dat ik zoveel van je ging houden – toen ik je op msn toevoegde. In de loop van de tijd ging ik je steeds meer vertrouwen en nu vertel ik je dingen zonder schaamte. Ik maak dingen mee die jij ook meemaakt, maar dan op een andere manier. (Het komt op hetzelfde neer.) Elke avond hoop ik dat je nog online komt, zodat je me aan het lachen kan maken met je cam huggels en met je vrolijke gespring in je kamer. En als ik je niet spreek; dan heb ik altijd mijn gigantische knuffelbeer (die ik van mijn beste vriend heb gekregen toen we 7 jaar beste maatjes waren :’D) die ik Maarten genoemd heb. (M, mijn beer roeleert jouw kikker – nu zeg ik geen slang – lekker puh!)

Wat ik wilde zeggen is nu wel duidelijk, voor jou tenminste.
Ik hou van je omdat je me altijd op weet te vrolijken en weet hoe je met me om moet gaan. Iets wat mijn ouders niet weten.

Liefs,
Aijou Furenzu.

If I could tear you from the ceiling
I know the best have tried
I’d fill your every breath with meaning
And find the place we both could hide

Ik wil je als eerste bedanken. Je staat nu al ruim twee jaar elke dag – en zelfs elke nacht, gelukkig is dat nog niet voorgekomen – voor me klaar en ik weet dat ik altijd naar je toe kan komen als ik alles even eruit moet gooien. Je zult me niet raar aankijken en alles is in jouw ogen normaal. Je zult me niet uitlachen en probeert me in alle opzichten te helpen, hoe heftig het soms ook kan zijn. Het verbaasd me soms nog steeds niet voor gek verklaard hebt, want mensen die in jouw schoenen zouden staan en zoveel van mij zouden afweten; zouden dat al lang gedaan hebben.
Jij bent ook de reden van deze weblog. Jij vond (en volgens mij vind je dat nog steeds) dat ik meer over mijn gevoelens moest praten, want ik hou het liefst zoveel mogelijk over mezelf geheim. Gewoon, omdat ik niet mijn ware ik wil bloot leggen.
Je hebt me die doorzettingsvermogen gegeven dat ik in alle opzichten nodig had. Ik heb door jou niets opgegeven wat mij helpt om me beter te voelen; dat mocht ik nooit van je. Schrijven daarvan is één ding; altijd heb ik mijn gevoelens erin verborgen, maar niet duidelijk genoeg om ze erin te herkennen. Toch voelde het voor mij opluchtend, want mensen lazen het, maar ze wisten niet direct dat het ook echt over mij kon gaan.
Altijd ben je mijn grote voorbeeld geweest; in vele opzichten. In het schrijven en hoe jij met dingen omgaat. Soms wil ik net zo sterk zijn als jij, maar ik weet dat ik niet kan worden zoals jij. Iedereen is wie diegene is en ik ben een persoon die nooit sterk in haar schoenen heeft gestaan, maar zich zo voordoet.

Ik heb je ontmoet doordat T een link naar me stuurde die me naar een verhaal van jou leidde. Ik heb het verhaal rustig een aantal keren overgelezen en hoe vaker ik het verhaal ging lezen, hoe meer ik ervan ging houden. Ik heb het verhaal uitgeprint en tot de dag vandaag lees ik ‘m nog regelmatig. Ik heb mezelf aangemeld op het forum en op onderzoek uitgegaan waardoor ik achter je MSN kwam. Het verbaasd me niets dat je had gedacht dat ik een zielig meisje van 10 jaar was (volgens mij was ik toen nog 10?) die waarschijnlijk toch geen fatsoenlijk gesprek met je ging voeren. Allebei hadden we er niet aan gedacht dat we zo’n sterke band gingen krijgen. En nu, twee jaar later, kunnen we gewoon niet meer zonder elkaar. We hebben elkaar nodig voor adviezen, voor de steun, voor het vermaak en alle andere dingen die je met je beste vrienden in het leven deelt. Op dit moment zou ik niet weten waar ik gestaan zou hebben als ik die link nooit had gekregen van T. Maar we moeten niet te lang stilstaan bij die dingen, heb jij me ooit verteld en dat is me altijd bij gebleven, want ik sta teveel stil bij de dingen die er op dit moment zijn. Ik moet leren genieten en jij kunt me dat leren.

Je hebt me uit mijn sprookjeswereld getrokken en laten zien dat ik de realiteit aan moet gaan. Door jou heb ik mijn levenskracht terug gekregen en ik zou niet weten hoe ik je daar voor moet bedanken.

Don’t go and leave me
And please don’t drive me blind.

Between these walls I used to live
Without receiving
So much that I had to give
Between these walls

Elke keer als ik mijn kamer instap gaat er een rilling over mijn lichaam – ik kan er niet meer binnenlopen zonder te bedenken dat we daar zo hard hebben staan schreeuwen naar elkaar. Tussen die vier kleine muurtjes waardoor het extra hard aankwam; voor ons allebei. Tussen deze muren kan ik nooit meer normaal slapen, niet zonder erover na te denken voordat de nacht me omhelsd.
Deze ruzie heeft me geraakt – terwijl we nog maar op het begin van onze weg zijn. Ik snap het niet; wat is er met me gebeurd? Waarom ben ik zo snel bang dat het fout gaat… Normaal gesproken zou ik me er op dit moment helemaal niet druk om maken en het liefste vrienden blijven, maar bij jou weet ik gewoon dat vrienden zijn niet genoeg is. Ik wil meer.

Comfort, feed, embrace, love and protect me
Ain’t that what I’m here for
You said you would die for me, remember

Waarom heb je me dan laten vallen? Na die ruzie heb je geen contact meer met me gezocht, maar laat me dan in ieder geval weten waarom je niets meer van je laat horen. Ik ga me zorgen om je maken. Wil je nadenken over wat we tegen elkaar zeiden of wil je me hiermee duidelijk maken dat je me eigenlijk niet meer nodig hebt? Ik weet niet wat ik ervan moet denken en ik wil je ook niet opdringen – je vertelt het me wel, hopelijk.

How come it feels so cold
Every time you step into this room
Why does it feel so cold
I’m freezing

Bij elke adem die mijn oorschelp raakte; ging er een langzame rilling over mijn lichaam. Bij elke aanraking schreeuwde mijn lichaam om meer. Bij elke glimlach gingen mijn vlinders in mijn maag tekeer. Bij elke ontmoeting wilde ik je niet meer laten gaan. Bij elke klank uit jouw keel overspoelde mijn hoofd over van gedachtes – ik kon je niet meer uit mijn hoofd krijgen.
Maar ik snap niet waarom we dan zo’n heftige ruzie hebben gekregen. Waar ligt dit aan? Ik blijf het me maar afvragen. Allebei zijn we er niet vrolijker van geworden of hebben we een opgelucht gevoel – eigenlijk ging het ook nergens over, maar het is gebeurd.

How come it feels so cold every time
Comfort, feed, embrace, love and respect me
Just respect me, just respect me
How come it feels so cold every time

Respecteer me, dan respecteer ik jou. Ik zal je beloven dat ik je niet minder waardig zou behandelen, want jij bent meer waard dan jij denkt. Meer dan jij waard wilt zijn. Het liefste wil ik je in een glazen kast zetten en er dan elke seconde van mijn vrije tijd naar staren alsof het porselein is. Bang om het aan te raken en het daardoor te breken.

Baby, love me
Baby, love me
You love me, yeah
Oh love me, yeah
Just love me, yeah.