Lieve C,
If I could tear you from the ceiling
I know the best have tried
I’d fill your every breath with meaning
And find the place we both could hide
Ik wil je als eerste bedanken. Je staat nu al ruim twee jaar elke dag – en zelfs elke nacht, gelukkig is dat nog niet voorgekomen – voor me klaar en ik weet dat ik altijd naar je toe kan komen als ik alles even eruit moet gooien. Je zult me niet raar aankijken en alles is in jouw ogen normaal. Je zult me niet uitlachen en probeert me in alle opzichten te helpen, hoe heftig het soms ook kan zijn. Het verbaasd me soms nog steeds niet voor gek verklaard hebt, want mensen die in jouw schoenen zouden staan en zoveel van mij zouden afweten; zouden dat al lang gedaan hebben.
Jij bent ook de reden van deze weblog. Jij vond (en volgens mij vind je dat nog steeds) dat ik meer over mijn gevoelens moest praten, want ik hou het liefst zoveel mogelijk over mezelf geheim. Gewoon, omdat ik niet mijn ware ik wil bloot leggen.
Je hebt me die doorzettingsvermogen gegeven dat ik in alle opzichten nodig had. Ik heb door jou niets opgegeven wat mij helpt om me beter te voelen; dat mocht ik nooit van je. Schrijven daarvan is één ding; altijd heb ik mijn gevoelens erin verborgen, maar niet duidelijk genoeg om ze erin te herkennen. Toch voelde het voor mij opluchtend, want mensen lazen het, maar ze wisten niet direct dat het ook echt over mij kon gaan.
Altijd ben je mijn grote voorbeeld geweest; in vele opzichten. In het schrijven en hoe jij met dingen omgaat. Soms wil ik net zo sterk zijn als jij, maar ik weet dat ik niet kan worden zoals jij. Iedereen is wie diegene is en ik ben een persoon die nooit sterk in haar schoenen heeft gestaan, maar zich zo voordoet.
Ik heb je ontmoet doordat T een link naar me stuurde die me naar een verhaal van jou leidde. Ik heb het verhaal rustig een aantal keren overgelezen en hoe vaker ik het verhaal ging lezen, hoe meer ik ervan ging houden. Ik heb het verhaal uitgeprint en tot de dag vandaag lees ik ‘m nog regelmatig. Ik heb mezelf aangemeld op het forum en op onderzoek uitgegaan waardoor ik achter je MSN kwam. Het verbaasd me niets dat je had gedacht dat ik een zielig meisje van 10 jaar was (volgens mij was ik toen nog 10?) die waarschijnlijk toch geen fatsoenlijk gesprek met je ging voeren. Allebei hadden we er niet aan gedacht dat we zo’n sterke band gingen krijgen. En nu, twee jaar later, kunnen we gewoon niet meer zonder elkaar. We hebben elkaar nodig voor adviezen, voor de steun, voor het vermaak en alle andere dingen die je met je beste vrienden in het leven deelt. Op dit moment zou ik niet weten waar ik gestaan zou hebben als ik die link nooit had gekregen van T. Maar we moeten niet te lang stilstaan bij die dingen, heb jij me ooit verteld en dat is me altijd bij gebleven, want ik sta teveel stil bij de dingen die er op dit moment zijn. Ik moet leren genieten en jij kunt me dat leren.
Je hebt me uit mijn sprookjeswereld getrokken en laten zien dat ik de realiteit aan moet gaan. Door jou heb ik mijn levenskracht terug gekregen en ik zou niet weten hoe ik je daar voor moet bedanken.
Don’t go and leave me
And please don’t drive me blind.
Oké, het is dat ik niet alleen ben, anders was ik in janken uitgebarst. En ja, dat meen ik (emotionele doos die ik ben…).
En lees ik nu een stukje van Placebo – Blind? WHIEEH! *hormonen*
Schijnbaar is T dan toch nog wel ergens goed voor geweest, het is toch die T waar we allebei nog om moeten… na ja, lachen?
Ik vind dat zo verdomd lief van je en blah, ik wist helemaal niet dat ik zoveel heb gedaan. Niet dat ik veel heb gedaan, maar zo te merken – laat maar. Ik kom niet uit mijn woorden.
Ik hou van je en dat weet je ook goed. Ik ben er altijd voor je, en geloof ook altijd in je. Want je kunt alles, denk nooit te laag over jezelf. Geniet ervan, maar geniet niet te veel. Trek grenzen en overschrijd ze. Loop nooit weg van je angsten, maar kijk ze recht in de ogen aan. Doe gewoon wat jij wilt, het is jouw leven. En het belangrijkste: geloof in jezelf. Als jij dat kunt doen, dan kan ik dat ook. Samen kunnen we alles aan. Natuurlijk kunnen we het alleen net zo goed, maar samen is toch net iets gezelliger en minder eenzaam.
Ik hou niet van eenzaamheid.
God, ik leuter weer te veel. Entschuldigung.
En diep schaam ik me. Ik bedoel, je leest toch niet DWiu of wel? Oh Mah Gee (hum hum), als dat zo is… god – te erg voor woorden.
Ai wub joehoe!
‘Later’
xx, Cheyenne